26 Mart 2013 Salı

ET HAKKINDA EN BİLİNEN YANLIŞLAR






  1. ET YIKANMALI MIDIR?

Kesinlikle hayır !!!  et sadece kesildikten hemen sonra yıkanabilir çünkü bu esnada hayvanın etinden dışarıya doğru bir ısı aktarımı vardır buda suyun üzerinde kalmasını engeller. Ancak eve gelmiş eti yıkamak tamamen yanlıştır ve üzerinde hızlı bir şekilde mikro organizma üremesine neden olur.



  1. ETE TUZ ATILMAZ MI?
Tabiki atılır  !!! bilinen en yaygın yanlıştır. Fizikte “osmoz” kuralı der ki ;
Tuz içine giren her şeyin suyunu çeker !!!
Bu fiziksel  kuraldan dolayı ızgara yada tava yapacağımız eti tuzlayarak ocağa koyarsak tuz bu etin üzerinde bir set oluşturarak etin suyunun çıkmasını engeller buda hem tüm tadı olan suyunun içinde kalmasını hem de yumuşak pişmesini sağlar. Bu yüzden ızgara ve tava etler muhakkak tuzlanmalıdır. (tuz derken kaya tuzundan bahsediyorum)


  1. ET TAM PİŞİRMELİ MİDİR?


Tabiki HAYIR !!!
Eğer etin proteininden faydalanmak isterseniz etin içi muhakkak pembe kalmalıdır. Yani çocuklarınıza yedirdiğiniz etin, köftenin vs içi pembe değilse protein değer koca bir sıfırdır !!!
Peki az pişmiş etin içinden akan kan mıdır?
et pişince ortaya çıkan pembe renkli madde kan değil miyoglobindir. Bu madde de bir çeşit proteindir asla kan değildir ve helallik durumunda bir sıkıntı yoktur.

  1. ET KESİM KURALI

Hayvan kesildikten ve derisi yüzüldükten sonra
Büyükbaşlar 24 saat
Küçükbaşlar 8 saat dolapta bıçak vurulmadan dinlendirilmelidir. Kurban bayramında yapılan en büyük yanlıştır ve hepimiz kurban etinin sertliğinden şikayet ederiz ya sebebi budur. Çünkü et dinlenmeden tekrar bıçak vurulup parçalanırsa etin ölüm sertliği üzerinde kalacak ve bu bir daha asla çözülmeyecektir.

  1. EN LEZZETLİ ET HANGİSİDİR?
En lezzetli et bize göre en yumuşak olan ama genel kural olarak yağlı ve kemikli olandır. Çünkü kemiği ete bağlayan bağ dokusu ete asıl lezzetini verir. Yağda eti her zaman yumuşak tutar. 

27 Şubat 2013 Çarşamba

TEŞEKKÜR




Nereden başlayıp ne anlatayım bende pek bilmiyorum…

Kilis’te babaannemin mutfağında başlayıp -bilenler bilir -, Bursa santral garaj’da “SemSek”le devam eden ve  en nihayetinde Paris’te Louvre müzesinde biten uzun bir hikaye ve upuzun bir yoldu.

Yola çıkarken rotanın böyle olacağı aklıma hiç gelmemişti. Yerel bir gazetede bir haberim çıksa herşeye razıydım, en büyük hedefim buydu.

Dünyam küçük,
hedeflerim rüyalarımda
ve çalışarak ama gerçekten çok çalışarak günler geçti. 

Yolda elimi tutan ve hiç birakmayan benimde tüm dünyayı kenara yitip elini birakmayacağım ve yaptığım her işi koşulsuz destekleyen insanlarım oldu. Onların hepsini de biriktirdim…her yazdığımı okuyan bana her işimde fikir veren, yolun her yeni ayrımında bana hayırlısı için dua eden bazen yakınımda bazense hiç tanışmadığım ama bildiğim insanlarım oldu.

Louvre müzesindeki o eşsiz gecenin sonunda,
“Dünya’nın en iyi yemek tarihi” kitabının yazarı oldum. Tüm bu macera başımı nasıl döndürdü anlatamam. Nereden nerelere gelmiştim….

Bu uzun yolculukta bana canı gönülden inanan ve koşulsuz desekleyen tanıdığım ve tanımadığım bütün dostlarıma çok teşekkür ederim…sizin dualarınız, temennileriniz ve dileklerinizle Louvre müzesinden büyük bir başarı ile çıktım.

Her şey için çok çok şükür…

Hikayemi bitmiş gibi yazsamda asıl şimdi başlıyor.

selam ve sevgilerimle




14 Şubat 2013 Perşembe

Fransa’dan İlk Yazı; Türkçe, Fransızca kardeşliği





Fransa’ya geldiğimden beri en çok şaşırdığım husus Türkçe’nin Fransızca’yı bu kadar etkisi altına alması oldu J
Okuduğum reklam yazılarında, tabelalarda , gazetelerde ve dergilerde hep bizden kelimlere rastladım. Hatta buralarda Fransızca kelimelerin yüzde 13’ünü Türkçe kelimlerin oluşturduğu bile rivayet buyruluyor…

nerdeyse yarı türkçe :)

Sizler için iki Fransızca gazete küpürünü yayınlıyorum. Hani biraz zorlasak hepsini anlayacak gibiyiz yani J

Fransızların en çok kullandığı Türkçe kelimlere örnekler;

Kanepe, teras, balkon, parke, kablo, priz, gravür, pano, bordur, asfalt, apartman, tiyatro, opera, senaryo, plaka, konferans, seminer,  viyadük, antre, şempaze, tampon, direksiyon, motor, radyo, radyatör, paspas, pantalon, ceket, mont, somya, kürdan….uzayıp gidiyor. 
Ayrıca içinde “J” harfi bulunan tüm Türkçe kelimelerde Fransızcaya kolaylıkla geçmiştir.

Fransızların yanlış anlamda kullandığı Türkçe kelimle örnekleri;

Enteresan : Türkçe’de ilginç anlamına gelen kelimemizi Fransız kardeşlerim “öğretici” anlamında kullanıyor. Yani bir kitap okurken çok şey öğrenen Fransız “ne kadar enteresan” derken aslıda “ ne kadar öğretici” diyor. Ama Türkçe’de bu kelime “ilginç” anlamına geliyor.  

Apartman: Türkçe’de “ apartman” Fransızca’da ise “ daire” anlamına geliyor.

Şarküteri : Türkçe’de kahvaltılık her ürün bu gruba girerken Fransız kardeşlerim sadece işlenmiş domuz ürünlerini bu kısma sokuyor.

nerdeyse tamamı türkçe :))))
Bilinen en ilginç yanlışlar;

Mason: Duvar ustası
Pavyon: tek katlı müstakil ev
Metres: ilkokul öğretmeni
Eşarp : erkek yada kadın için atkı

Şaka bir yana bu iki günlük süre içinde gerçekten Fransızların dillerine sahip çıkmalarına ve korumalarına yanı sıra dillerinin bu kadar geniş olmasına buna katkılarına gerçekten hayran kaldım.

Fransızlar sadece kelimelerin zenginliğiyle değil söylenişiyle de çok alakalılar. Kulaktaki ahengi bozmamak için bazen kelimelere harf ekleyip çıkarabiliyorlar. Yani biz “şiir gibi dil” diyoruz ya bu hamleyle bunu kuvvetlendirmiş oluyorlar.

Diger bir enteresan husussa  (dikkat ettiyseniz yanlış kullandım ) çocuklarına yüksek bir fransızca öğretmek için ortaokul ve lisede ikinci dil olarak “latince” dersi aldırıyorlar. Böylece dillerinin kökeni hakkında daha fazla bilgi edindirip dillerinin zenginliğini koruyorlar.

Bizler ise mümkün mertebe daha az kelime kullanmak için çabalayıp duruyoruz, her şeye tabii, evet, ok  gibi saçma kelimeler kullanıp dilimizi kısırlaştırıyoruz. Yanı sıra da eski kelimelerimizi beğenmeyip  yerine saçma sapan yabancı kelimeler kullanıyoruz ya…

Çok yazık oluyor çok…



1 Ocak 2013 Salı

KALE...ama sen insansın


Kale'yi ilk okumaya başlayalı 20 yıla yaklaşmış, hala kapağını yeniden her açtığımda ilk okuduğum heyecan içinde buluyorum kendimi ve her  okuduğumda yeni şeyler öğrenmeye de devam ediyorum...Saint Exupery gerçekten bambaşka bir yazar okuduğum hiç bir şeyle karşılaştıramam. 1944'lerde yazdığı bu kitaplada aslına yıllar sonra kitabındaki gibi bir adam da yarattı.
Yeni yılın ilk yazısı olsun istedim ve kitaptan sizin için alıntılar yaptım. Lütfen bir çırpıda okumayın. Zira ben yaklaşık 20 yıldır satır satır okuyorum. Zaman zaman açın ve bir paragraf okuyun, sonrada düşünün derim...


*
Sonsuz bir bitkinlik çöktü üzerime. Tanrı'nın benden yüz çevirmiş gibi olduğunu düşünmek daha kolay göründü. Çünkü kendimi köşe taşından yoksun buluyordum ve artık hiç bir şey yankılanmıyordu içimde. Sessizlikte konuşan ses susmuştu. En yüksek burca tırmanmıştım, düşünüyordum: "Niçin bu yıldızlar?" Ve yurtluklarımı gözlerimle ölçerek, kendi kendime soruyordum: "Niçin bu inilti?"
Kendi dilini konuşmayan, tutarsız bir kalabalıkta bir yabancı gibi şaşırıp kalmıştım. Çıkarılıp atılmış bir giysi gibiydim. Bozuk ve yalnız. Oturulamayan bir evden farksızdım. Köşe taşım yoktu işte, çünkü artık hiç bir şeyim işe yaramıyordu. "Gene de aynı insanım, diyordum içimden, aynı şeyleri biliyorum, aynı anılar var aklımda, aynı gösterinin seyircisiyim, ama yararsız dağınıklıkta boğulmuşum bundan böyle." Kendisini bütünüyle seyredecek, sessizliğini tadacak, yüreğinin düşüncelerinde anlamını sağlayacak hiç kimse yoksa, en güzel bazilika bile bir taş yığınından başka bir şey değildir artık. Ben, bilgeliğim, duygularımın algısı ve anılarım da böyle. Başak yığınıydım artık, demet değil. Ve her şeyden önce Tanrı'dan yoksun kalmak olan sıkıntıyı tanıdım.

*
Ötekini güzelleştirmeye yaramadıktan sonra, günün bu kazancı nedir ki?    Onu kavramak için kullandığını sanıyordun, ama kavranılacak bir şey yok işte. Onun yanında, aşktan önce çay töreni olmadıktan sonra, senin som gümüşten ibriğin ne değer taşır? Ona şarkı söylemek için kullanmadıktan sonra, duvara asılı şimşir kavalın ne değer taşır? Uyumuş yüzün ağırlığını içine almayacak olduktan sonra, avuçların ne değer taşır? Kendisini gizleyen ve oyulması gereken, kötü ve sert bir kabuk olmadıktan sonra, bir elmas ne değer taşır? Ayrılık olmadıktan sonra, bir dönüş ne değer taşır? Yoldan çıkma olmadıktan sonra, bağlılık ne değer taşır?
İşte onda, yani sende hiç yer almamış, satılık nesnelerle dolu bir dükkan gibisin. Her birinin üstünde bir etiket, her biri yaşayacağı dakikayı bekliyor nesnelerin


*
Çünkü susuzluktan ölen kişi için, uzaklarda bir çeşmenin varlığı çeşmesiz bir dünyadan güzeldir. Ve evinden  bir daha dönmemek üzere ayrılıp çok uzaklara gitmiş olsan bile, evin yandı mı ağlarsın.


*
Sebzeleri satmak üzere biraz gevşek bir biçimde eşeğine yüklediğin zaman, aşkın tadı nasıldır, bir düşün. Karın gülümser sana...Bu nedenle yolda şarkı söylersin.
Görünüşte ondan uzaklaşsan bile aşkın huzurunda oturursun !

*
Olduğun gibi kabul ediyorum seni. Hastalık gözlerinin önündeki altın bibloları cebine indirmeye zorlayabilir seni, bir yandan da ozan olabilirsin. Öyleyse şiir aşkına ağırlayacağım seni evimde. Altın biblolarıma duyduğum aşk dolayısıyla da onları kilit altına alacağım.

Tanımak için bölmeyeceğim seni. Sen ne bu edimsin, ne de öteki edim. Bunların toplamı da değilsin. Bu söz de öteki söz de değilsin, bunların toplamı da değilsin. Seni ne bu sözlere ne bu edimler göre yargılayacağım. Ama bu sözleri de, bu edimleri de sana gore yargılayacağım.
Buna karşılık beni dinlemeni isteyeceğim. Beni tanımayan benden açıklama istemeyen dostu ne yapayım ?zayıf sözlerin yeli ulaştıramaz beni. Ben dağım. Dağ gözlemlenir. El arabası bu olanağı sunmaz sana.

*
Bir aynada hiçbir şey yoktur, içini dolduran görüntülerin ne ağırlığı vardır, ne süresi. öyle ya, bir ayna da, bazı bazı bir tuz gölü gibi, gözleri yakar.

*
Şimdi kalkar da bana “bu adamı uyandırayım mı, yoksa bırakayım da uyuyup mutlu mu olsun?” diye sorarsan, mutluluk konusunda hiçbir şey bilmediğini söylerim sana. bir kuzey şafağı doğuyorsa, dostunu uykuda mı bırakacaksın? kuzey şafağını görebilecekse, hiç kimse uyumamalıdır. uykuyu seven, uykuya gömülen de öyle; uykusundan çek al onu, tut, dışarı at, at ki oluşsun.

*
Düş kırıklığı bayağılıktan başka bir şey değildir, çünkü bir insanda sevmediğin bir şey de varsa, bu insanda daha önce sevdiğin şey ne diye yıkılsın?


*
Büyük yanlışlık, almanın kabul etmekten çok başka bir şey olduğunu bilmemektir. almak, önce vermek, kendi kendini armağan etmektir. cimri, servetini batırmak korkusuyla elindekileri vermeyen değil, senin sunduğunun karşısında yüzünün ışığını esirgeyendir. sen tohumlarını attığın zaman güzelleşmeyen toprak cimridir.

*
Satılmak için yazılmış şiire inanır mısın? tecim malı olan şiir, şiir değildir artık

*
Sana umulmadık bir miras gibi hazır bir servet armağan etsem neyini çoğaltırdım senin ? sana dalışların yordamı dışında denizlerin dibindeki kara inciyi armağan etsem, neyini çogaltırdım.
Ancak değiştirdiğin şeyle çoğalırsın. Çünkü tohumsun…

*
Hiç bir şeyi kendine gore değiştirmezsen, huzuru hiç bir zaman bulamazsın.
Seni sende bir ev kurmaya zorlarım.
Hele bir ev yapılsın, içinde oturacak olan da gelir, yüreğini tutuşturur.

*
Çünkü ben suç işlemiş oğlunu çekiştiren adamı küçümserim. Oğlu kendisindendir. Onu paylasın, gerçekleri yüzüne vursun ama kapı kapı dolaşarak ondan dert yanmasın.
Oğlu kusur işleyince bunun onursuzluğunu kendisi yüklenen, yasa bürünen, çile çeken baba hoşuma gider benim. Çünkü oğlu kendisindendir.

*
Aşkının benimsenme umudu yoksa, gizlemelisin onu. Sessizlik olursa, benliğinde yavaş yavaş sürdürür ışığını. Dünyada bir yön yaratır, yaklaşmanı, uzaklaşmanı, girmeni, çıkmanı, bulmanı, yitirmeni sağlayan her yön de seni çoğaltır. Sen yaşamak zorunda olansın.  Senin için hiçbir Tanrı güç çizgileri yaratmamışsa yaşaman söz konusu olamaz.


Aşkın bir manastırın ya da bir sürgünlüğün aşılmaz duvarları gibi salt bir engelle karşı karşıyaysa, ama sevdiğin, görünüşte kör ve sağır olmakla birlikte, sevgine karşılık veriyorsa, Tanrı’ya şükret. Çünkü yeryüzünde senin için yanan bir lamba var demektir o zaman. Bu lambayı kullanmasan da ne çıkar! Çünkü çölde can çekişen kişi ölmektedir, ama uzak bir evle zengindir.

Bir yararı olmasa bile, sana yönelmiş bir aşk varsa, sen de bunun karşılığı olan aşkı duyuyorsan, ışıklar içinde yürürsün. Çünkü, Tanrı varsa, karşılığı yalnızca sessizlik olan dua büyüktür.

Ve aşkın benimsenmişse, sana açılan kollar varsa, bu aşkı çürümekten kurtarması için duaet Tanrı’ya,
Çünkü istediğine kavuşmuş yüreklerin geleceğinden korkarım. 

*
Bir savaş gecesi, düşmanımın tasarılarını söylettirmek için yakalattığım kişi böyleydi işte. Kendisini bir değirmen taşı altında ezdirtsen bile, gizinin yağını sızdırmazdım. Çünkü kendi imparatorluğundandı.

*
Alçakgönüllülük alçalmanı gerektirmez, açılmanı gerektirir. Değişimlerin anahtarıdır. Ancak o zaman alabilir, o zaman verebilirsin. Aynı yolu belirtmek için kullanılan bu iki sözcüğü birbirinden ayıramam. Alçak gönüllülük insanlara değil, Tanrı’ya boyun eğiştir.
Anne çocuk karşısında alçakgönüllüdür, bahçivan da gül…
*
Çünkü söylüyorum sana, insan kendi yoğunluğunu arar, mutluluğunu değil !

*
Başkalarının şiirlerini söyleyen, başkalarının buğdayını yiyen ya da kentlerini kurmak için parayla mimar getirten topluluklar küçümsenecek topluluklardır. Bunlara oturganlar derim ben. Bunların çevrelerinde, bir ayla gibi, dövülen buğdaydan yükselen altın rengi tozları göremezsin

*
Dost, yargılamayan kişidir her şeyden önce. Dilenciye, koltuk değneğine kapısını açan, ama dansını yargılamak için ondan dansetmesini istemeyen kişidir. Ve dilenci yoldaki baharı  anlatınca dost onda baharı kucaklayandır. Dilenci geldiği köydeki kıtlığın dehşetini anlatınca, onunla kıtlığın acısını çekendir dost.
Ve tapınakta dost,
Tanrının yardımıyla dirsek dirseğe geldiğim, rastladığım kişidir. Bana benimkinin ayni olan bir yüzle bakar. Ve ayni tanrı aydınlatır yüzlerimizi.

*
Her şeyden önce çekişmelere son veriştir dostluk, ruhun bayağı ayrıntıları aşmasıdır.
Ve soframda hüküm sürene hiçbir serzenişte bulunmam.

*
Unutma ki, konukseverlik, incelik ve dostluk insanın insanda karşılaşmalarıdır. Kendisine tapanların boyları, şişmanlıkları üzerine tartışacak bir tanrının tapınağında, koltuk deyneklerimi kabul etmeyecek ve hakkımda bir yargıya varmak için beni dans ettirmeye kalkacak bir dostun evinde ne işim var?

*
Unutma ki, tapınağına geldiğin zaman, tanrı seni yargılamaz artık, bağrına basar yalnızca.

*
Dostluğu düş kırıklığına uğratılamamasından tanırım, gerçek aşkı da yaralanamamasından.

*
Ama ötekinin gerçek dost dediği çalınmak korkusu olmadan parasını bırakabileceği – o zaman dostluk evcil dürüstlükten başka bir şey değildir – yada istediği hizmeti yerine getirecek – o zaman da dostluk insanlardan sağlanan yarardan başka bir şey değildir –
Yada gerekince kendisini savunacak kimse değildir de nedir?
Sunulmuş saygıdır dostluk.
Belki kabuğunda uyuyan ama beni görünce gülümsemeye , kabuğundan sıyrılmaya başlayan kişiyi  dostum diye adlandırırım, daha sonra kuyumu kazacak bile olsa.